Het was even wachten voor de fans, maar hier is er dan weer een nieuwe update vanuit good old England. De laatste keer is inmiddels al weer een tijdje geleden, en ik heb me er eindelijk weer eens toe aan kunnen zetten om achter mijn laptop te kruipen en een verhaaltje te typen.

Inmiddels is er hier van alles gebeurd. We zijn een maand geleden verhuisd naar Greenwich. Daar wilden we toen ooit sowieso al gaan wonen, maar dat hebben we voor redenen die nu voor mij in het duister gehuld zijn, niet gedaan. Onze huisgenoot in Crytal Palace was toch iet wat te alcoholisch. Buiten dat hingen we toch de helft van de week al in Greenwich en St Christophers, dus de keuze was snel gemaakt. Gelukkig konden we voor de korte tijd dat we hier zijn twee kamers in een appartementje bij de rivier vinden.
Helaas is dat in tegenstelling tot het paleisje waar we eerst woonden nogal een degradatie in luxe. We hebben nu de beschikking over een klein badkamertje, een klein keukentje en ieder een kleine kamer met tweepersoonsbed. Verder is er een grote gemeenschappelijke tuin met appelboom.

Bij al deze pracht en praal kregen we gratis en voor niets ook nog een nieuwe Mauritiaanse huisgenoot! Hij luistert naar de naam Ackshaye, is verwend en heeft nog nooit van opruimen gehoord. Verder is hij de tijd die hij niet op zijn werk doorbrengt volledig stoned van wiet die hij via mysterieuze wegen koopt. Zijn muzieksmaak loopt uiteen van Whitney Houston met de tophit “I will always love you”, via “What if God smoked Cannabis” van een Joan Osborne imitator tot ondefinieerbaar Arabisch gejodel.

In de eerste week dat we zijn ingetrokken hebben we de smerige badkamer en keuken onderhanden genomen met spons en bleekmiddel. Ackshaye vond twee poetsende meisjes kennelijk een hilarisch tafereel want in plaats van ons te helpen ging ie filmpjes en foto’s van ons maken. Aardig he. Die week is ook een Mauritiaanse vriend van onze huisgenoot ingetrokken, in afwachting van het vinden van een nieuwe woonplaats. Inmiddels woont ie hier er steeds. In tegenstelling tot Ackshaye wast hij wel af en poetst het huis. Vanuit Emmaus en andere tweedehands meubel outlets hebben Laura en ik wat huishoudspullen kunnen verzamelen, een reportage is hierbeneden te bewonderen.

Afgezien van deze taferelen is de locatie verschrikkelijk mooi! We zitten 50 meter van de rivier verwijderd en dus veel dichter bij het centrum. Greenwich is bruisend: veel studenten, veel jonge mensen, veel pubs en bars, winkeltjes, uitzicht op de Docklands, markten, trein en tubestation dichtbij, een geweldig park en natuurlijk St Christophers met onze vriendjes en vriendinnetjes.

Fotoooooooos

Inmiddels zijn er ook weer mensen langs geweest om ons op te zoeken. Eind april zijn mijn papa en mama langsgekomen voor een week. Ik ben met ze gaan sightsee’en in t centrum. Papa was 40 jaar geleden in Londen geweest, en het enige waar hij aan konden denken was de Cutty Sark(die hij eigenhandig heeft omgedoopt tot de Cutty Shark) en Holland Park waar hij toen in ’67 verbleef. Ik ben die week zelfs aan een baantje gekomen in een lokaal koffiehuisje! Mijn ouders hebben daar koffiegedronken en raakten aan de praat met de eigenaar, Francesco uit Egypte. En hij kon nog wel weekendhulpjes gebruiken. Dus nu werken Laura en ik elk een dag in het weekend. En we mogen gratis cappuccino drinken en sandwiches en taartjes eten, jeej! Inmiddels heb ik al drie keer gewerkt, 4 borden kapot laten vallen, extreem veel Engelse thee met melk geserveerd en lekker centjes bijverdiend.

Ook Katja en Astrid van school zijn een weekend in Londen geweest. Ze bleven bij Renske en Ivana slapen die in Noord Londen wonen. Op de zaterdag van hun weekend zijn we met zijn allen gaan feesten op de cheesy sounds van Club de Fromage in het centrum. Daar hebben we nog gekletst met de leuke krullen DJ en hij beloofde ons dat we in de neppe Abba coverband mogen, als dat geen geweldig voorrecht is! Nu wil ik alleen die vleestaart nog winnen die ze er elke zaterdag verloten!

Twee weken geleden is Karlijn van Laura voor een korte week langsgekomen. Het weer was heerlijk(maar ik hoorde dat het in Nederland al weken 25 graden was geweest). Karlijn was voor t eerst in Londen en had een uber vol programma gepland. Laura en ik moesten tussendoor ook nog stagelopen, maar zijn ook mee geweest naar Tate Britain, museum voor Britse kunst. Een  shopsessie op Camden paste ook nog in het programma. Die resulteerde succesvol in drie nieuwe jurkjes voor weinig geld.

Zaterdag 28 april was het hier in Londen aan de South Bank Queensday; jawel, de verjaardag van ons Bea wordt hier gewoon gevierd. Gewapend met een oranje bloemen ketting gingen we erheen. Om er achter te komen dat Koninginnedag in Nederland toch gewoon leuker is. Hoogtepunt was dat er een Nederlandse frietkraam stond met frikandellen en kroketten! Helaas waren de kroketten al uitverkocht toen wij aankwamen, maar met een frikandel namen we ook genoegen. Verder werden er echte Nederlandse stroopwafels en kaas verkocht. Helaas zag het er ook zwart van de Hollanders. Nederlanders zijn eigenlijk maar irritant als ze zich buiten hun vaderland begeven. ’s Avonds was er nog een party in een blitse club bij London Bridge ter ere van Bea. Een van ’s Neerlands grootste helden Don Diablo draaide er, maar de sfeer had iets weg van een typisch boerenzuipfeest en daar waren we niet helemaal voor in de stemming. Vroeg naar huis dus.

Uiteraard zijn we ook weer naar St Christophers geweest. Geheel volgens Engelse traditie zijn we voetbal gaan kijken in de pub. Liverpool maakte Chelsea in en daar scheen het publiek het volledig mee eens te zijn. Inmiddels hebben we het privilege bij St Christophers dat we na sluitingstijd zo lang mogen blijven hangen als we willen, ideaal! De geweldige fotoshoot hier beneden is van die avond. Cliff was helemaal fan van Karlijn en wilde met haar trouwen.

Ons internet thuis werkt niet omdat onze favoriete huisgenoot de rekening niet optijd betaald heeft, dus we zitten een maand zonder, jeeej! Dus nu hebben we een nieuwe werkomgeving gevonden: St Christophers, ons nieuwe kantoor! Met internet, korting op de koffie omdat we er zo vaak komen, aanspraak van vrienden en dichtbij, ideaal!

Dat was em weer voor deze keer. Elise en Gert zijn afgelopen weekend ook langs geweest en Kaya en Anneke komen vandaag, dus volgende keer meer avonturen uit Londen.

Cheers!

PS: Eindhoven de Gekste is ram nu Eindhoven de Gevaarlijkste! Wicked!

Ik lig een beetje achter met het vertellen van mijn verhaaltjes, maar ach wie zit ermee?

Vorig weekend zijn Ellen en Bram langs geweest. Zaterdag zijn we ze op gaan halen van Victoria station, dat toch wel erg grot bleek te zijn. Na een keer of 5 bellen hadden we elkaar dan eindelijk gevonden. Eerst ff spullen afgesdropt bij ons thuis en bijgekletst. Daarna zijn we gaan shoppen op Portobelloroad market in Nothing Hill. Dit idee bleken meerdere mensen in gedachten te hebben gehad, want het afgeladen vol. Maar het mocht de pret niet drukken. Ellen bleek een niet onverdienstelijk talent te hebben voor afdingen en haar favoriete uitspraak van de dag was: "I was wondering if we could do something about the price?" Vier paar schoenen, een broodje Subway en aan aantal sjaaltjes later zijn we een cappuchino gaan drinken bij Starbucks. Daar hebben Laura en ik een leuk souveniertje voor onszelf meegnomen; een blitse Starbucks mok.

Thuisgekomen hebben bij de buurman noodles gehaald en een paar blikken Carling opengetrokken. Omgekleed en op naar St Christophers, voor de variatie he. Daar was de vaste crew ook weer vertegenwoordigd.

Zondag zijn we eer naar Lewisham gegaan om daar onze visite bekend te maken met het wonderlijke fenomeen van de Primark. Zelf waren we ook al minimaal twee weken niet meer geweest, dus wij gingen ook helemaal uit ons dak. Daar hadden ze de leukste rode lakschoentjes allertijden! Jeeej. Daarna zijn we in de DLR gestapt(overgrondse tube) om de mooiste route in Londen te rijden. Als je voorin zit is het net een achtbaan. Daar hebben we in central London de toerist uitgehangen en zijn gaan sightseeing bij Buckingham Palace, Green Park, de Thames, London Eye, Big Ben, Westminser Crabby, het huis van meneer Blair in Downing street en uiteindelijk Trafalgar Square. Daar zijn Laura en ik eindelijk bij een van de leeuwen gaan zitten. Dit plan was van de zomer al ontstaan, maar toen stond Nelsons Column en de leeuwen in de steigers en werd ons plan ruw gedwarsboomd! Gelukkig hadden we beide de ideale klimkleding aan in de vorm van een minirokje en heeft tijdens de klim heel Londen eronder mogen kijken. Mij hebben ze letterlijk erop moeten rollen, zo lenig ben ik. Ellen is zelfs boven op de leeuw geweest.
Van al die inspanningen kregen we honger en zijn we gaan dineren bij Wetherspoons met een lekkere Cottage pie en een pint. ’s Avonds was het energielevel dusdanig gedaald dat we niet meer zijn weggeweest.

’s Maandags ging het bezoek weer terug naar Nederland. Laura en ik hadden de dag vrij genomen en hebben daarvan gebruik gemaakt om het Horniman Museum te bezoeken dat niet ver bij ons vandaag ligt. Vanuit de Horniman tuinen die op een heuvel liggen bleek je een schitterend uitzicht te hebben op Londen en St Pauls Cathedral.

’s Avonds zijn we alvast een lading spullen gaan brengen naar ons nieuwe huisje.

De update van afgelopen extra lange Paasweekend volgt, een preview is al te vinden op Laura’s log. In principe ga ik waarschijnlijk precies hetzelfde verhaal vertellen, maargoed.

Cheers for now!

Vrijdag werd ik spontaan meegevraagd naar een optreden van de Kaiser Chiefs in de Royal Albert Hall. Graham had een kaartje over dat ik mocht hebben, jeeeej. De royal Albert Hall is van buiten al indrukwekkend, maar van binnen zo mogelijk nog blitser! Het optreden was erg cool, een foto impressieeee:

Weeeeer een nieuwe update vanuit het land met de leuke accenten! Donderdag was een dag vol van openbaar vervoer en frustratie(die dingen gaan best goed samen). We hadden een kijkmiddag bij twee kamers in Greenwich,ons favoriete stukje Londen. We hebben geen ruzie meer gehad met onze mannellijke huisgenoot, maar dikke vrienden zijn we nu ook weer niet bepaald, dus we kijken weer een beetje rond voor kamers. De locatie kon niet beter: direct aan de Thames en extreem dicht bij het centrum van Greenwich. De prijs is t zelfde als wat we nu betalen, maar dan een stuk minder luxe. Na een halve dag vol dilemma, hebben we de jongen gebeld dat we de kamers namen. Na nog een halve dag besloten we ze toch maar weer niet te nemen. Ons huisje is toch wel heel relax waar we nu zitten. En we zijn al zo’n goede vriendjes geworden met het personeel van noodlebar die pal naast ons huis zit. We krijgen zelfs gratis kroepoek! Dat gaan we natuurlijk niet zomaar opgeven.
’s Avonds was het de bedoeling dat we naar een toneelstuk zouden gaan in centraal Londen. Het was vanuit stage, en we zouden om 6 uur bij de zaal zijn. Na een groot drama van openbaar vervoer problemen, kaartlezen, verkeerde richtingen inslaan en mensen die ons telkens n andere kant opstuurden(commercial road in plaats van commercial street), waren we inmiddels al drie kwartier te laat en was het irritatielevel dusdanig gestegen, dat we weer naar huis zijn getogen. Geen toneelstuk voor ons.

Vrijdag was Laura jarig en werd ze eindelijk eens 21. Nu kunnen we hier beiden legaal de clubs betreden. Als presentje zijn we naar The London Zoo geweest, die ligt in hartje Londen. Het weer was wederom lekker zonnig. Op 1 januari wilde er niemand met me mee naar de dierentuin, en toen was het nog wel gratis! Gelukkig heb ik mn portie vreemde diersoorten hier kunnen bewonderen. Persoonlijke favorieten waren de lama’s, het baby aapje en de pinguïns. Bij de pinguïns was het net voedertijd, dus dat was helemaal feest!

Fotos van alle diertjes!

Nadat we er een aantal uur hadden rondgedwaald en alle dieren hadden bekeken, zijn we naar Camden Lock market gegaan, die lag er vlakbij in de buurt. Als je er toch bent, kun je net zo goed nog ff wat shoppen natuurlijk. Voor

4 pond

een rokje en n leren jasje gescoord, dus das niet verkeerd.

Van al dat sightseeing en shoppen krijg je honger en dus zijn we in een cute restaurantje in Camden wat gaan eten. We waren al wat luxe en blitse restaurants gewend in Oost Europa, maar deze deed er zeker niet voor onder. Erg lekker eten, fijne muziek en aardig personeel. Na het diner zijn we weer richting huis getogen. Daar ff omgekleed en naar Crystal Palace gegaan om daar de lokale pubs uit te checken. De Blue Bottle bleek een erg leuke kroeg te zijn om een biertje te drinken. De locals waren ook erg aardig, doch zat, en er was een dansvloer waar er op hippe muziek gedanst kon worden. Redelijk op tijd weer naar huis gegaan om alvast goed uit te rusten voor St Patricksday.

Zaterdag overdag lekker relaxed koffie gedronken bij mijn favoriete koffiehuisje in Hyde Park met Daniel uit Brighton. Verder nog door t park gewandeld. Thuis gegeten en naar Greenwich getogen om St Patricksday te gaan vieren in St Christophers. Niemand kon ons precies vertellen wat St Patricksday precies inhield, maar dat het reden voor een feestje was, stond als een paal boven water. Micheal had zich voor de gelegenheid totaal in het groen uitgedost, zelfs het bier was groen getoverd. Hij had allerlei artikelen van de St Patricksday merchandise line voor ons bewaard, dus we konden ons weer naar hartelust uitdossen met vlaggen, linten, balonnen, buttons, verf, hoeden en opblaasbare Guinnees glazen. De Dj weet inmiddels van onze liefde voor Sean Paul, dus onze avond kon niet meer stuk. De gratis campagne vloeide ook weer rijkelijk en we hebben nog leuke mensen leren kennen. Ik zeg: op naar St Georges day!(Een of andere Engelse feestdag ergens in april). Bij onze terugkomst in het Nederlandse, gaan we Australia day en St Patricksday introduceren in Eindhoven!

Voor een sfeerimpressie: Fotooooooos!

Op zondag waren er allerlei festiviteiten gepland in centraal Londen op Trafalgar Square, Covent Garden en Picadilly. Ons voornemen was om erheen te gaan, helaas voelden we ons veel te brak om iets te ondernemen. Het maken van ontbijt was al een hele onderneming. Gelukkig hadden we onze 10 seizoenen doos van Friends nog om ons te vermaken.

En zo eindigde weer een avontuur van Ronny ’n Bonny in Londen! Morgen gaan we naar Cambridge op werkbezoek(en wellicht nog wat shoppen en sighseeing doen erna), dus dat is wel erg blits.

Cheers!

Ik ben veel te lui om een weblog bij te houden. Gelukkig is Laura er wat consequenter in dan ik. Dus ik verwijs iedereen wederom door naar www.bijdeoverburen.blogspot.com.

Op veler verzoek heb ik me dan toch maar weer over mijn laptop gebogen om er een verhaaltje uit te persen. Ik kan me de laatste keer dat ik schreef niet eens meer herinneren, dus dat wil wat zeggen. Ik zal maar beginnen met het heuglijke bericht dat het met mij nog steeds prima gaat. Stage verloopt ook goed. Beetje lastig om daar zelf een oordeel over te vellen aangezien dit de eerste keer is dat we afstuderen en dus niet precies weten of we de juiste richting uitgaan. Ook kunnen we niet echt met andere studenten overleggen en vergelijken, want die zitten allemaal aan de andere kant van de gigantische oceaan. Maar we hebben vorige week ongeveer een uur met Claire onze begeleidster gebeld, en zij was tevreden over alles dat we tot dusver gedaan hebben, dus dat is positieeeef. Nog positiever is dat ze 5 april zelfs langskomt om Emmaus te bezoeken en face to face met ons te overleggen. Leukleuk.

In ons paleisje staan de zaken er iets minder rooskleurig voor; we hebben deze week een ruzie gehad met onze favoriete huisgenoot Kelvin. Sabina, onze landlady, belde ons zaterdag op met een hele waslijst met klachten die hij over ons had. We zouden met de deur slaan, de verwarming niet uitzetten als we weg gingen, we zouden binnen hebben gerookt en nog meer dingen die nergens op sloegen. Wij waren ons bovendien van geen kwaad bewust. Erg flauw dat hij daarover gaat klikken bij de landlady en niet naar ons persoonlijk toekomt. Dus wij dachten daar  even met hem over te praten, maar dat liep dus volledig uit de klauwen. Hij begon te schreeuwen dat wij egoïstisch waren, er een grote troep van maakten en totaal geen rekening hielden met anderen. Hij was op geen enkele wijze voor rede vatbaar en wilde niet naar ons luisteren. Niet erg gezellig dus. We besloten om opzoek te gaan naar een andere woonruimte. We belden Sabina om uit te leggen wat er gebeurd was en dat we wilden verhuizen. Zij snapte gelukkig waar we mee zaten en wilde niet dat we weggingen daarom. Ze heeft Kelvin gebeld om uitleg te vragen en als hij niet tot een compromis wil komen, stuurt ze hem het huis uit. Hij schijnt al eerder voor problemen te hebben gezorgd. Daarna was hij echter poeslief en vroeg waar we mee bezig waren met stage en alles. Eens kijken  hoe het verder loopt. We zijn wel nog verder aan het kijken naar andere kamers.

Afgezien van de aanvaring, hadden we een erg zonnig en relaxed weekend. Vrijdagavond gewapend met een fles wodka en een fles cola in de woonkamer gezeten. Vervolgens zijn we de Dogstar gaan uitchecken in Brixton. Daar hadden we al veel over gehoord en aangezien het relatief dichtbij is, toch maar eens een kijk je gaan nemen. Aan aanspraak iig geen gebrek, de vrienden lagen voor het oprapen en ze schonken er Grolsch, dus we waanden ons er bijna thuis. Ik heb nog een biertje gekregen van een homo, maar hij wist zelf nog niet dat ie homo was. Altijd leuk. De wodka had zijn werk gedaan en Laura trok het niet meer, toen zijn we opzoek gegaan naar de nachtbus.
Zaterdag overdag op tijd opgestaan. Ik zou eigenlijk gaan daten, maar de hippe Brit uit Brighton kon niet in Londen komen door openbaar vervoer problemen, dus toen heb ik met Laura gedate in Hyde Park. Het is altijd goed om met mooi weer naar centraal Londen te gaan, want dan opent zich een blik met sexy mannen waar je u tegen zegt. Een lekkere cappuccino bij het idyllische koffiehuisje bij het meer tussen de eendjes in de zon; erg aangenaam. Toen de koffie op was, zijn we naar Oxford street getogen om, uiteraard, nog wat shopping te doen. Ik heb eindelijk na lang zoeken een Beatlesshirt kunnen bemachtigen, een Yellow Submarine, dus ik was helemaal in de wolken.’s Avonds wilden we weer naar de studentenfeestclub gaan. Die was dit keer volledig gevuld met allerlei hippe en leuk uitziende mensen. De vorige keer dat we daar waren, stonden we met een groep mariniers te kletsen aan een bartafel. Een van hen vond het toen nodig om onder de tafel te pissen, en wij waren volledig in shock. Zijn vrienden vonden het kennelijk niet meer dan normaal. Een kwartier later kotste er iemand op de grond naast onze tafel, dus het feest was compleet. Een keigezellige avond, een beetje vies alleen. Dit keer was Laura helaas niet in de partymood en zijn we vrij snel naar huis gegaan.
Zondag met het openbaar vervoer naar Notthing hill getogen, waar het zonnetje ons weer verblijdde. Allerlei leuke en unieke winkeltjes en kraampjes waren er uitgestald en een tweede hands markt. Daar hebben we voor 1 pond zes kledingstukken gekocht, dus je begrijpt dat we nooit meer naar de H&M gaan.

Over tweede hands gesproken, Laura en ik hebben een gigantisch gat in de markt gevonden. Er was deze week een Iers vrouwke in de winkel die allerlei coole meubels opkoopt voor een prikje en ze naar Ierland rijdt om ze daar voor meer dan het dubbele te verkopen. Wij dachten, dat kunnen wij ook. We gaan als we terug zijn ons rijbewijs halen, een bus kopen en een ruimte huren en op en neer rijden naar Londen om de meubels in Eindhoven te verkopen. Een geweldig plan, al zeggen we het zelf.

Ik heb trouwens een nieuwe hobby: Cockney! Twee weken geleden ben ik wat gaan drinken met Darren, die we van de zomer in Greenwich hebben ontmoet. Hij is opgegroeid in oost Londen en daar spreken ze Cockney. Ze gebruiken rijmwoorden voor de zelfstandige naamwoorden. Hij heeft me wat woorden geleerd en Laura heeft hier bij Emmaus een boekje gevonden, met illustraties zelfs! Rosy Lea voor tea en gay and friskey voor wiskey. Leuuuuuuk he! Ik ben het nu ook aan het leren. Calvin Clein voor wine en ship in ful sail voor een ginger ale. Ik hou het dicht bij de interesses he, dat leert makkelijker .

Verder zijn we vorig weekend op vrijdag avond naar de Carling Academy geweest, waar ze op zaterdag de Club de Fromage feestjes houden. Op de eerste vrijdag van de maand hebben ze er First Friday(how original), en draaien ze er allerlei hippe Engelse bands, zoals Arctic Monkeys, Blur, Franz Ferdinand, Razorlight. Naast de grote bekende namen, gaat het feestend publiek er ook helemlaal los op allerlei liedjes die wij nog nooit gehoord hebben maar hier blijkbaar helemaal de shizzle zijn. Beetje jammer, maar wel leuk. Er is me nog door een leuke krullenjongen een aanzoek gedaan. How amusing.
Zaterdag zijn we weer ons oude vertrouwde hostel op gaan zoeken in Greenwich. Micheal was er aan het werk en trakteerde ons op twee gratis flessen champagne en gratis bier. Plezier gegarandeerd dus. De vaste crew was er, en dus erg gezellig. Aanstaande zaterdag gaan we er heen om St Patricksday, een Ierse feestdag, goed in te luiden. Naar verluid heeft St Christophers weer allerlei gadgets ingeslagen net als bij Australiaday, dus dat belooft wat.

Het bezoekersschema voor huize Laura & Renee in Crystal Palace er overigens als volgt uit:
30 maart t/m 1 april: Ellen en vriendje
11 t/m 15 april: ouders Laura

21 t/m 24 april: Katja en Astrid

21 t/m 28 april: Ouders Renee
28 april t/m 2 mei : Karlijn en eventuele companen

5 t/m 6 mei: Elise en Gert
10 t/m 13 mei: Kaya en Anneke

Na 16 juni: Wendy en Lindsay
Om en nabij 17 juni: Bart en Micheal

Ik wil iedereen vriendelijk verzoeken om met een half gevulde koffer/tas te komen. Dan kan ik iedereen al wat kleren en schoenen mee terug geven. Ik heb hier inmiddels mijn garderobe dusdanig uitgebreid dat ik het allemaal niet meer mee naar huis krijg straks.

Nou, dat was het weer voor vandaag. Voor fanmail, flessenpost of aanvragen voor het doorknippen van lintjes, kunnen jullie me altijd bereiken!

Cheers!

Ps:  hier alle foto’s van de afgelopen tijd, om een sfeerimpressie te creeeren: glijbanen in Tate Modern, eendjes in Hyde Park, St Pauls Cathedral in de zon, Trafalgar Square by night, Notthing Hill on a sunny Sunday afternoon, Mr Ben the big clock, Laura ‘n Renee in St christophers en Laura ‘n Renee bij Cheesy Sounds @ Club de Fromage.

Fotooooooos

Wij, en iedereen met ons, waren in de veronderstelling dat Londen een dure winkelstad is. en dat is ook zo. Maaaaaar wij hebben Het shopparadijs op Engelse aarde ontdekt! Het heet primark en de gemiddelde prijs die je betald voor een truitje is 3 pond, wat wilen we nog meer?!

en aangezien we vandaag het geld van onze beurs van school hebben gekregen(Leonardo da Vinci is onze nieuwe superheld!), kunnen we andere vestigingen van Primark gaan bezoeken! En dat zijn er zo’n luttele 30. Meneer da Vinci  schenkt ons een bedrag van 2310 euro om onze werkzaam heden in het buitenland te ondersteunen. En daar hebben wij natuurlijk ook een leuke outfit voor nodig natuurlijk. wat waren de H&M en Zara ook weer? Geen idee! Voor een uitgebreid verhaal van de ontdekking van dit fenomee, verwijs ik je wederom door naar de log van Laura: www.bijdeoverburen.blogspot.com

Donderdag zijn we ons oude hostel op gaan zoeken in greenwich. Micheal woont hier nog steeds, nick heeft inmiddels een andere woonplaats gevonden. Micheal werkt er nu zelfs, dus spendeert nu ook tijd achter de bar en niet alleen ervoor. Een hele serie ontontdekte foto’s op zijn telefoon van de dag na Australia day, onze favoriete dag van het jaar. Hier volgt een korte foto impressie:

Er waren eens een meisje en een jongen, genaamd WineWoman en Micheal. Op een goede dag kwamen ze beide bij het youth hostel St christophers inn wonen voor een tijdje. Dit bracht hen in een euforische stemming.

  Er kwam nog een ander meisje in het hostel, zij heette FashionSuperhero. Toen ze Laura en Micheal ontmoette, raakte ze volledig van het padje af.

Alsof dit nog niet genoeg was, hadden een aantal fosters en strongbow een versterkend effect op de feestvreugde!

Nick, die passed out op de bank hing, leek dit wel wat, en hield zijn toeter alvast omhoog om het drinktempo wat op te voeren.

Laura die een special editie van "Cathedrals from above" had gevonden in de boekenkast, dacht dat deze nog wel eens van pas kon komen in de toekomst, en stak hem op een veilige plaats.

Maar wat gebeurt en nu?! Een booswicht genaamd ‘Fab’ wilde zich in de feestvreugde mengen! Zijn favoriete uitspraken waren: "You looooooook fab! I looooooove your mascara! I loooooove your haaaair! Your teeth are sooooo white! " Deze uitspraken rondde hij af door zijn broek te laten zakken. Wat er toen tevoorschijn kwam, was een witte-oude-meneren onderbroekje.

Micheal en Kristel vonden dit scenario hi-la-ri-ous. Vooral nadat hij een dienblad met tequila erbij haalde.  Winewoman kon er echter minder omlachen en dreigde met een wedgie.

Nick die nog steeds passed out op de bank lag, kon met vereende krachten nog net laten blijken hoe "metal" hij de homo wel  niet vond. Volgens FashionSuperhero ging het alle fashion regels te buiten, zelfs de magische ring met fashion power kon hierbij niet helpen.

Om het hele incident maar snel te vergeten, stak ze nog maar een sigaretje op. Mmm.

  Dit bleek iedereen erg veel goed te doen, waarna het feest weer hervat werd!

En zo eindigt dit relaas van weer een spannend avontuur van FashionSuperhero en WineWoman in het buitenland! En ze leefden nog lang en gelukkig!

Omdat ik zelf te lui ben om hier een nieuwe update te typen, en als ik hem schrijf ie er waarschijnlijk verdacht veel lijkt op die van Laura, verwijs ik je door naar de volgende link, waar avonturen van Bonnie ‘n Ronnie in London in geuren en kleuren verteld worden:

Weblog Laura

Cheers

Fanmail kan de komende 5 maanden naar het volgende adres:
138 Mapleroad
Penge
London
SE20 8JB

Voor een fotoreportage, bezoek de volgende site:

Mapleroad @ Crystal Palace

  Bij gebrek aan stratumseind, zijn we donderdagavond opzoek gegaan naar een vervangende activiteit. En die hebben we gevonden! Ons hostel zit boven een pub en daar zijn we samen met Nick de Australier en Angel(ja zo heet ie echt!) de Mexicees pints gaan drinken. Daar ontmoetten we nog een andere Aussie; Micheal. Het was voor Angel de laatste avond in Londen, de dag erna moest ie om half 7 opstaan om zijn trein richting Stockhom te pakken. Micheal bleek een hilarische aanwinst van het gezelschap te zijn. "Halt deine klappe!", is een van zijn favoriete uitspraken. Nadat hij in Australie head over heels verliefd was geworden op een schone Duitse, is hij met haar meegereisd naar haar vaderland. Daar bleek het na 2 jaar toch niet helemaal te zijn wat ie ervan verwacht had en nu zit hij voorlopig in Londen. Nick en hij waren verhalen aan het vertellen over de fauna in Australie. Er is een spin die vogels vangt in zijn web en ze erna opeet, ieh! Slangen zijn er ook de gewoonste zaak van de wereld. De mensen eten er soms ook Kangoeroes! Ik zei toen dat ik dat zielig vond want ze zien er zo schattig uit, maar Nick was helemaal geen fan. Een Kangoeroe had hem een keer geslagen nadat ie hem wilde voeren, toen was de liefde over. Ook was hij helemaal opgetogen over het feit dat ie een eekhoorntje had gezien in Greenwich Park, want die hebben ze in Australie niet. Om 12 uur ging de pub dicht en hebben we ons naar de chill room van het hostel begeven met een plastic 2-liter fles Strongbow, een bubbelige cider waar we onophoudelijk van  moesten boeren. Micheal was niet gewend aan boerende meisjes, en barstte telkens uit een een lachbui. Toen de fles leeg was, hebben we ons naar onze stapelbedjes begeven, waar Nick al lag te snurken, met zijn kleren nog aan.

Vrijdag hadden we weer twee bezichtigingen bij huizen. Na het debacle met het vinden van de weg naar onze eerste bezichtiging van gisteren, heb ik met het stratenboek de weg gezocht. Aangekomen bij het huis, bleek dit een juweeltje te zijn! Een vierkamer-huis waar er nu dus twee kamers vrij zijn. Beide met twee-persoonsbedden. De landlady is een mooie blonde Duitse kunstenares en het hele huis is artistiek ingericht met geweldige meubels en kunst. De badkamer is geweldig: een losstaand wit bad op pootjes! En de keuken is uitgerust met alles wat we maar kunnen wensen: 4 ijskasten, een vriezer, magnetron, oven, afwasmachine, vruchtensap-persmachine, broodrooster en als top of the bill: een echte mean lean grilling machine met handtekening van de enige echte George Foreman! Vooral dit laatste haalde Laura over om de kamers te nemen. We hebben ook een woonkamer met huge televisie en allemaal retromeubels, keiblits. De buurt is ook super; nachtbussen naar het centrum, een groot park in de buurt en allemaal shops en winkeltjes om de hoek met niet te vergeten; een Mac Donalds! We spraken met de landlady af dat we haar zondag zouden bellen of we wel of niet de kamers zouden nemen, aangezien we nog andere kijkafspraken hadden. Maar nadat we 10 minuten in de buurt van het huis hadden rondgewandeld, hebben we haar gebeld dat we de kamers namen, we waren er helemaal verliefd op! Dit huis is nog beter en mooier dan dat van de gekke Italiaanse mama. De naam van de wijk heet Crystal Palace en de straatnaam is Mapleroad, klinkt goed, niet? Zondag gaan we verhuizen en ik kan niet wachten!

‘s Avonds was er ter ere van Australia-Day feest in de pub van het hostel. Laura en ik waren voor de gelegenheid ook Australisch en niet Nederlands. We hulden ons in Australische vlaggen met Foster’s logo(Australisch bier), hoeden en Nick heeft ons gezicht gekleurd met geel en groen, de kleuren van Australie. De pub had alerlei uitdeel-gadgets speciaal voor deze dag, zoals een Foster’s muismat en een sleutelhanger waar allerlei Australische kreten uitkomen. "Stone the crowes, I need a Foster’s!" Foster’s is lekker bier, maar we mochten het van Nick en Micheal(Nick & Mick) niet drinken, Stella Artois was volgens hun beter, ook prima.
De Dj die draaide was gelukkig ook niet vies van Sean Paul, dus onze avond kon niet meer stuk! Voor een impressie van de ambiance, verwijs ik je naar de onderstaande foto’s. En even voor de duidelijkheid; op mijn voorhoofd staat I love Aussies en niet I love Pussies. Haha.

Houdoe!

Op veler verzoek een nieuwe update van het leven in Londen. Dinsdag, de dag na de vorige post, hebben we een oystercard gekocht. Nu kunnen we onbeperkt met de tube, trein en bus reizen, wat we nu wel ff nodig hebben met het gaan bekijken van kamers. We hebben de tube naar London Bridge gepakt en daar even rondgewandeld in een koud winterzonnetje. De winkelstraat met overweldigende procenten korting lonkte uiteindelijk in een dusdanige mate, dat we toch onder de druk bezweken zijn en de H&M en Zara met een bezoekje vereerd hebben. ‘s Avonds hebben we in een smerige noodlebar gedineerd. Om de smaak van vette gefrituurde kip weg te spoelen, zijn we in een pub waar we van de zomer leuke avonden gehad hebben, een biertje zonder schuim gaan drinken. Helaas was het er nu niet zo vol met hippe mensen als afgelopen juli.

Op alle metrostations wordt er overigens veelvuldig reclame gemaakt voor Black Book van ene Paul Verhoeven, dus ons Carice kijkt ons hier overal aan.

Woensdag hebben we wederom een dag in ons hostel gespendeerd op zoek naar een kamer. Een medebewoner van het hostel gaf ons de tip om de Loot te kopen, een krantje waar kamers en appartementen worden aangeboden. Laura’s telefoonangst speelde op, dus ik mocht het woord voeren aan de telefoon. Aan het einde van de dag hadden we zes kijkafspraken gemaakt de komende dagen.
‘s Avonds zijn we bij een leuke bar gaan dineren met een burger & beer. Er is hier in Engeland een voetbalcompetitie gaande waar elke avond de hele natie voor naar de pub gaat om het te volgen. Gisteren was het Arsenal tegen Tottenham. Onze Australische en Mexicaanse roomies kwamen ook binnen. Aangezien we niet met hetzelde enthousiasme als de Britten het voetbal konden toejuichen, zijn we ons heil elders gaan zoeken. In een andere pub zijn we nog een pint gaan drinken. Nick, onze Australier vertelde ons heel openhartig dat hij dagenlang heeft moeten huilen toen de de Australische nationale mascotte Steve Irwin was overleden. Verder waren hij en de Mexicaan erg verwonderd over de sneeuw die gevallen was hier in Londen en over gras dat groen is in plaats van geel. Verder kunnen Laura en ik ons voorbereiden op een biervolle vrijdag, want dan is het volgens Nick "Australia-day". Wat dit precies inhoudt, kon hij ons niet vertellen, maar dat er bier bij te pas komt staat als een paal boven water. Wij wachten in spanning af..

Vandaag hadden we in hartje Londen een business development meeting van Emmaus de organisatie waar we volgende week onze stage beginnen. Een zeer blits gebouw waar allemaal belangrijke mensen in kostuum en mantelpakjes rondrennen. Wellicht had ik iets netters aan kunnen treken dan een gekleurde trui en allstars.
De meeting was erg interessant, doch erg lang. Er waren mensen aanwezig van andere vestigingen van Emmaus in Engeland en van het hoofdkantoor. Van 11 ‘s ochtends uur tot 4 uur ‘s middags is er vergaderd over de voortgang, communicatie en strategie van de organisatie. Om 3 uur zijn Laura en ik weggesneakt, we hadden kijkafspraken voor kamers.

Naar het eerste adres hebben we ongeveer n half uur lopen zoeken met de stratengids bij de hand. Toen we het eindelijk gevonden hadden, bleek het een gaar huis te zijn in een nog gaardere straat. Tot overmaat van ramp kwam de landlord niet opdagen, dus toen zijn we em snel gesmeerd. Met weinig vertrouwen gingen we opzoek naar het tweede adres. Dit bleek een waar paleisje te zijn! De hoofdhuurster is een gekke Italiaanse dame met grijs/blond piekhaar. Naar eigen zeggen is ze extreem open minded; we mogen ten alle tijden vrienden uitnodigen en ‘s avonds jongens/meisjes/transseksuelen mee naar huis nemen. We wilden het liefst meteen intrekken, ware het niet dat de kamers nog niet vrij waren. De mensen die er nu inzitten, moeten eerst andere woonruimte vinden. Hopelijk lukt dat binnen anderhalve week..

Na een paar dagen in Londen, ben ik er nog steeds niet aan gewend dat de mensen hier aan de linker kant rijden en aan de linkerkant van de stoep lopen. Geen stad dus voor de echte VVD’ers onder ons

Houdoe en tot de volgende keer!

Ps: mijn eerste donderdagavond in Londen en dus zonder stratum, welk een drama! Voor de achterblijvers: drink een biertje of zes op me!